Op 18 september vond in Ho Chi Minh City een workshop plaats met de titel “Toepassing van Kunstmatige Intelligentie in Onderwijs — Van Bewustzijn naar Actie”. Het werd georganiseerd door het Vietnamese Ministerie van Onderwijs en Training (MOET)(bron).

De timing is niet toevallig. Vietnam heeft een raamwerk opgesteld voor AI-onderwijs voor middelbare scholieren, dat ingaat vanaf het schooljaar 2026-2027.

En de boodschap van vice-minister Pham Quang Hung was opvallend direct.

De kern van zijn betoog

“AI-toepassingen moeten beginnen bij het onderwijsprobleem, niet bij de tool zelf,” zei Pham Quang Hung.

Hij somde de prioriteiten op: ondersteuning bieden aan studenten die worstelen, administratieve lasten voor leraren verminderen, de kwaliteit van lesmateriaal verbeteren, en data gebruiken voor managementdoeleinden.

En toen kwam de zin die je moet onthouden: “Succes moet worden gemeten aan leerresultaten en praktische effectiviteit, niet aan het aantal accounts of software”(bron).

Dat is een directe aanval op hoe de meeste onderwijs-AI wordt geëvalueerd. Niet alleen in Vietnam, maar overal. Regeringen en scholen kopen licenties, tellen het aantal gebruikers, en noemen het succes. Vietnam zegt: dat is niet genoeg.

De rol van AI

Pham Quang Hung was ook duidelijk over wat AI niet moet doen.

AI kan helpen bij het suggereren, opstellen en analyseren van informatie. Maar docenten moeten verifiëren, beslissingen nemen, en professionele verantwoordelijkheid dragen. AI mag mensen niet vervangen bij het nemen van definitieve beslissingen over studentenbeoordeling en -rechten.

En voordat AI-software wordt gebruikt, moet het worden geëvalueerd op nauwkeurigheid, gegevensbeveiliging, integratiecapaciteiten en pedagogische geschiktheid. Producten die niet aan de eisen voldoen, moeten worden verbeterd of niet worden gebruikt.

Wie doet wat

Pham Quang Hung schetste een duidelijk rollenmodel:

Universiteiten en onderzoeksinstituten: kernrol in onderzoek, ontwikkeling, verificatie en overdracht van AI-oplossingen. Ze moeten ook bewijs leveren voor managementdoeleinden.
Bedrijven: technologieleveranciers, verantwoordelijk voor productkwaliteit, veiligheid en kosten.
Regelgevende instanties: verantwoordelijk voor het verfijnen van regelgeving, normen en monitoringmechanismen.

Professor Vo Nguyen Quoc Bao, vice-rector van Van Lang University, voegde toe dat AI verschuift van een zeer gespecialiseerd technologisch veld naar een integraal onderdeel van het sociale leven. In het onderwijs kan AI studenten en docenten ondersteunen bij het ontwikkelen van data, lesmateriaal en het uitbreiden van toegang tot kennis. Maar de ontwikkeling van AI roept ook vragen op over de mate van afhankelijkheid van de technologie, de ethiek van het gebruik, en de rol van leraren(bron).

Wat dit betekent

Vietnam is niet het eerste land dat een AI-onderwijskader opstelt. Maar het is een van de eerste landen dat publiekelijk zegt: we gaan niet betalen voor het aantal gebruikers. We gaan betalen voor resultaten.

Dat is een uitdaging voor de hele EdTech-industrie. De meeste AI-onderwijsproducten worden verkocht op belofte, niet op bewijs. Ze laten mooie demo’s zien, niet langetermijnresultaten.

Als meer landen Vietnam volgen — en ze zouden dat moeten doen — verandert de markt fundamenteel. Dan gaat het niet meer om wie de meeste scholen kan aansluiten. Dan gaat het om wie kan aantonen dat studenten beter leren.

En dat is een veel moeilijkere verkoop.

Dat was het voor vandaag. Drie verhalen, één patroon: de tools worden krachtiger, de vragen worden scherper, en de mensen die het meest geraakt worden — acteurs, studenten, leraren, gewone gebruikers — beginnen te zeggen wat ze willen. Niet meer AI. Betere AI. Gemeten aan wat het oplevert.