De Guardian interviewde deze maand meerdere Britse en Amerikaanse filmprofessionals die voor AI-bedrijven werken. Hun verhalen zijn ethisch complex en ongemakkelijk eerlijk bron.

Ruth Fowler is scenarioschrijver. Ze schreef voor BBC en werkte aan een Britse dramaserie. Nu traint ze AI-modellen om filmproductie te plannen: welke vergunningen je nodig hebt, hoe je een tweedaagse shootschema opstelt, hoe je rekening houdt met kinderacteurs. Haar eigen woorden: “Ik leer AI hoe het mijn werk moet overnemen” bron.

Een anonieme documentairemaker traint AI om audio te transcriberen — muziek scheiden van publieksgeluid bij een honkbalwedstrijd, accenten herkennen (Engels, Schots, Afro-Amerikaans, Aziatisch). Zijn verklaring: “Iemand gaf me een schep en zei: graaf je eigen graf” bron.

De cijfers achter deze beslissingen zijn niet abstract. De jaarlijkse productiedagen in Los Angeles zijn tussen 2021 en 2025 met 48% gedaald. De werkgelegenheid in de Amerikaanse film- en tv-industrie zakte van 450.000 in juli 2022 naar 326.000 in mei 2026 — een daling van 28% bron.

Waarom doen ze het? Het geld. AI-bedrijven zoals Mercor, Micro1 en Handshake betalen goed voor mensen met echte productie-ervaring. En zoals Fowler zegt: “Iedereen worstelt. Wat moeten we anders?” bron.

Dit is geen verhaal over hebzucht. Het is een verhaal over overleven in een industrie die aan het instorten is, waarbij de reddingsboot toevallig wordt bestuurd door het bedrijf dat de vloed veroorzaakt.